Australia płonie!

Taki alarm i zdjęcie kontynentu „w ogniu” obiegło cały świat.

Dociekliwość uczciwych dziennikarzy sprawiła, że już wiemy: obraz płonącej Australii nie jest zdjęciem wykonanym z kosmosu, ani też efektem nałożenia kolejno wykonanych zdjęć, ale „jest artystycznym odwzorowaniem danych NASA Fire Information for Resource Management Systems (FIRMS) za ostatni miesiąc” – to słowa twórcy tej wizualizacji Anthony’ego Hearseya.

Wojciech Mucha w artykule zatytułowanym „Trawiący ogień dezinformacji” (Gazeta Polska, 15.01.2020, s. 38-39) nie tylko dementuje kłamstwo związane z publikowanym „zdjęciem płonącej Australii”, ale także weryfikuje prawdziwość danych przekazywanych przez internetową mapę pożarów na świecie (globalforestwatch.org). Na mapie widać płonące: Australię, duże obszary Amazonii i Afryki. Widać alarm pożarowy w południowej Polsce – i to zostaje sprawdzone. Okazuje się, że zdjęcia satelitarne jako otwarte pożary, mogą też pokazywać zakłady przemysłowe emitujące ciepło i dym z kominów (Huta Katowice, oddz. Arcelor Mittal Poland w Zdzieszowicach, Opolrem Sp.z o.o. w Choruli, huta w Trzyńcu).

Ile jeszcze takich nadinterpretacji można dokonać w oparciu o tę mapę i stwierdzić, że świat płonie?

Wojciech Mucha podsumowując, stwierdza: „Faktem jest, że poprzez podawanie nieprawdziwych, zmyślonych i zmanipulowanych informacji skutecznie odpycha się ludzi od zainteresowania poważnymi sprawami. Ludzie rozsądni nie mają ochoty przedzierać się za każdym razem przez gąszcz przeciwnych sobie stanowisk i opinii, by w końcu zatrzymać się w miejscu, w którym nadal nic nie wiadomo”.

W tym samym numerze Gazety Polskiej Jacek Liziniewicz zmierzył się z cyframi podawanymi jako bilans pożarów w Australii („Propagandowy armagedon”, s. 76-79). Spłonęło 10 mln ha, co stanowi 1,25 proc. całego terytorium Australii. To bardzo dużo! Ale w porze suchej w latach 1974-75 spaliło się 110 mln ha, przy czym jednocześnie odnotowano, że poziom opadów był wtedy powyżej średniej, a temperatura znacznie poniżej. Czyli obecne wnioski niekoniecznie wyglądają na rzetelne i prawdziwe!

Podawana jest liczba ofiar w ludziach. Ale paraliżująco na „wrażliwych klimatycznie” ma działać liczba zwierząt, które zginęły w pożarach: 1 miliard!

I tu Jacek Liziniewicz jasno pokazuje błąd w wyliczeniu! Czy popełniony świadomie, dla uzyskania większego przerażenia i jednocześnie większej ofiarności dla „ratowanie zagrożonych australijskich zwierząt”? Być może tak. Błąd wyliczenia polega na tym, że znając średnią liczbę: ssaków, ptaków i gadów przypadających statystycznie na 1 hektar i mnożąc to przez liczbę spalonych hektarów nie uzyskamy prawdziwego wyniku, ale przeszacowany. Bo zwierzęta potrafią się przemieszczać i uciekać przed zagrażającym im ogniem, choć owszem, wiele zginie.

I w tym miejscu trzeba to powiedzieć, że właśnie tyle – 1mld (albo i więcej) ludzkich dzieci zginął w praktykowanej przez lata na całym świecie – aborcji!!  Dzieci, nie potrafiących nijak uciec przed grożącą im śmiercią. Schronionych przecież w najbezpieczniejszym na świecie miejscu – w ciele swojej mamy.

Nie wszystkie kraje odnotowują liczbę wykonywanych aborcji. Poza tym dzisiaj coraz częściej liczbę zarejestrowanych aborcji można uważać za zaniżoną, bo rejestr obejmuje zwykle tylko aborcje chirurgiczne. A nowoczesny holokaust to – dyskretna aborcja farmakologiczna, coraz częściej przeprowadzona w zaciszu własnego mieszkania.

Wracając do artykułu – Jacek Liziniewicz nie zapomina w nim o „zasługach” zielonych aktywistów, którzy niejednokrotnie przyczynili się do strat wyrządzonych przez pożary. Protestując przeciwko budowie dróg pożarowych i zbiorników, a także – blokując praktykę kontrolowanego wypalania traw, co od wieków stosowano w Australii i Afryce jako ochronę domów przed ogniem, być może aktywiści mają na sumieniu, nie tylko zwierzęta, ale także ofiary wśród ludzi. Bo jak ktoś jest „zielony”, to powinien słuchać starszych i doświadczonych i – się uczyć, a nie pouczać lub nawet terroryzować innych!