Hołd dla Patrona. Żołnierze 13. ŚBOT uczcili pamięć Tadeusza Puszczyńskiego.

Żołnierze 13. Śląskiej Brygady Obrony Terytorialnej uczcili pamięć ppłk. Tadeusza Puszczyńskiego ps. „Wawelberg”. Puszczyński od czasów młodości ochotniczo wstępował w szeregi organizacji walczących o Niepodległość. Grupa Wawelberga składała się z zawodowych żołnierzy Wojska Polskiego oraz ochotników z całego kraju, z naciskiem na znających teren Górnoślązaków.

W ramach uroczystości 30. wojskowych udało się do Warszawy aby zapalić znicze i złożyć wieniec na grobie Bohatera – Nie wyobrażam sobie aby w tym dniu nie przyjechać na grób naszego patrona, który jest dla nas wzorem do naśladowania. Naszym obowiązkiem jest wcielać w życie jego idee, ale i dbać o jego pamięć – podkreśla szeregowy Dawid Basgier.

– Wawelberg łączy idee i pokazuje jak duże znaczenie ma terytorialność żołnierzy. Wykorzystał on bowiem bojowe doświadczenie zawodowych żołnierzy oraz potencjał ochotników z danego województwa, którzy mają dużą przewagę jeśli chodzi o znajomość terenu i społeczności – podkreślił dowódca 13. Śląskiej Brygady Obrony Terytorialnej, płk Tomasz Białas.

*     *     *

Grupa Destrukcyjna „Wawelberga” tworzona była przez zespoły dywersyjne prowadzące działania specjalne, zorganizowane przez Oddział II Sztabu Generalnego WP, działające na rzecz III powstania śląskiego (3 maja – 5 lipca 1921). Struktura powstała w grudniu 1920 jako Referat Destrukcji Dowództwa Obrony Plebiscytu. Kierował nim początkowo por. Stanisław Baczyński ps. „Büttner”, a następnie od stycznia 1921 kpt. Tadeusz Puszczyński ps. „Wawelberg”. W lutym 1921 referat liczył: 9 oficerów, 4 podchorążych, 4 sierżantów, 5 plutonowych, 2 kaprali i 22 szeregowych.

Bezpośrednio przed wybuchem powstania w nocy z 2 na 3 maja 1921 Grupa Destrukcyjna w składzie 46 ludzi wykonała zadanie wysadzenia siedmiu mostów na liniach kolejowych łączących Śląsk z resztą Niemiec (Akcja „Mosty”): most żelazny pod Opolem (kpt. Tadeusz Puszczyński), most kolejowy pod Popielowem (pchor. Stanisław Pelc), tor kolejowy Opole – Wrocław (ppor. Konrad Strzelczyk-Łukasiński), most kolejowy pod Wołczynem (pchor. Stanisław Czapski), most na rzece Osobłodze pod Głogówkiem (pchor. Stanisław Gliński), most pod Racławicami Śląskimi (pchor. Józef Sibera), tor kolejowy pomiędzy Prudnikiem a Racławicami Śląskimi (pchor. Janusz Meissner).

Po wybuchu powstania 5 i 6 maja oddziały brały udział m.in. w walkach o Strzelce Opolskie; od 7 maja opuściły linię frontu dokonując reorganizacji pod nazwą „Grupa Destrukcyjna Wawelberga”. Grupę zasilili wówczas ochotnicy – studenci z warszawskich uczelni z ZNMS oraz małoletni z Korpusu Kadetów ze Lwowa i Modlina, którzy uciekli do powstania. Grupa liczyła wówczas ok. 130 żołnierzy, w tym 23 oficerów i podchorążych.