Kobiety marzą o rycerzach [felieton Heleny Grembeckiej]

Każda kobieta, nie przyznając się nawet do tego – często i przed samą sobą, oczekuje od wybranego mężczyzny, że on zawsze stanie przy niej. Chce rycerza u swego boku, który obroni ją, nie tylko przed zewnętrznym niebezpieczeństwem, ale czasem i przed chaosem jej własnych myśli i emocji!

Kobieta, już jako mała dziewczynka, stając się „księżniczką tatusia” – wyczekuje podziwu z jego strony. Dobrze, jeśli ojciec sprosta tej naturalnej potrzebie dziecka. Każde, dyktowane miłością zachowanie ojca, zaspokaja dziecięce poczucie bezpieczeństwa. Rycerskość ojca kształtuje w dziecku poczucie jego własnej wartości. Tak też młodziutkie kobiety uczą się stawiania chłopcom, potem mężczyznom, zdrowych i rozsądnych wymagań we wzajemnych relacjach.

Takie marzenia o rycerskości warto pielęgnować, może szczególnie właśnie w dzisiejszych zakłamanych czasach, kiedy powszechnie i na wiele sposobów, negowana jest natura mężczyzny i kobiety.

Ewidentne, biologiczne różnice między płciami są bagatelizowane i odrzucane. Dodatkowo, współczesny redukcjonizm przedstawia człowieka – tylko jako siedlisko zmysłów, pożądań i rozchwianych emocji.

Piotr Walczak w artykule „Cnoty rycerskie – czy są aktualne?” – krótko i konkretnie pyta o ideały rycerskie w XXI wieku: „Czy ideał rycerstwa nie powinien być ciągle żywy w wychowaniu i życiu mężczyzn? Mimo upływu wieków armie europejskie dalej odnoszą się do zasad i ceremonii rycerskich. Żołnierze składają przysięgi na sztandar, oficerowie są pasowani na wzór obrzędów średniowiecznych (…) Czy nie jest to sposób na zbudowanie zdrowego społeczeństwa? Być dobrym, czyli zdobywać cnoty i umieć walczyć, by móc bronić słabszych i uciśnionych oraz własnej rodziny i ojczyzny” [WIĘCEJ]

Potwierdzeniem tego, że jeszcze do niedawna w Polsce, w niektórych ośrodkach kształcenia wojskowych kadr oficerskich funkcjonowała prawdziwa, twarda szkoła życia, jest major Arkadiusz Kups [WIĘCEJ – są jeszcze odcinki 1, 3, 4]

Współcześnie etos rycerza, niestety – dogorywa. Zideologizowane armie daleko odeszły już od fenomenu europejskiego rycerstwa. Dziś ostatnim bastionem cnót rycerskich jest środowisko duchownych katolickich. Tu jeszcze żyje pobożność, męstwo, roztropność, wierność danemu słowu i odwaga. Ale, także tu działa wróg i zdradziecko próbuje przejąć Kościół „od środka”. Księża, mający prawdziwe powołanie, kontaktujący się na co dzień z wiernymi na parafiach lub w innych środowiskach duszpasterskich (akademickich czy różnych grup zawodowych), zdobywają zwykle dużą doświadczalną wiedzę o problemach człowieka i jego funkcjonowaniu, także w relacjach rodzinnych.

Nieżyjący już ksiądz Piotr Pawlukiewicz, wyraziście, z charakterystyczną dla siebie swadą i humorem mówi – o wadze różnic między kobietą i mężczyzną (od 2 min.), o znaczeniu dla kobiety poczucia bezpieczeństwa w każdym aspekcie jej życia (22,20 min.) – TUTAJ

Co od lat jest bardzo znaczące, to raczej rzadko atakowane są religie inne, niekatolickie. A Kościół katolicki i jego przedstawiciele są pod ciągłym obstrzałem. Może to właśnie znaczy, że jedynie w katolickim tradycyjnym nauczaniu zawarte jest wszystko, co może uratować człowieka i świat od samozniszczenia?

Walka o każdego człowieka i jego szczęśliwe istnienie na wieczność, toczy się od początku stworzenia. Andrzej Moszczyński, teraz prawdziwy mężczyzna i rycerz, ze swojej trzydziestoletniej mrocznej przeszłości wyciąga taki wniosek: „Upodlenie człowieka – skuszonego przez szatana, ma być policzkiem dla Boga! Bóg dał człowiekowi wszystko, a człowiek tak łatwo idzie za błyskotkami tego świata!”

Moszczyński przywołuje sugestywny obraz „człowieka bez Boga”. Każdy, bez opieki Pana Boga jest w takiej sytuacji, jak małe dziecko zamknięte w ciemnej sali gimnastycznej z dwoma sadystami, zaopatrzonymi w kije bejsbolowe – będzie bez szans na dobre zakończenie! Nie ma czegoś takiego jak neutralność światopoglądowa, którą my sobie wymyślamy. Realnością jest opowiedzenie się – akt woli, albo za PRAWDĄ i DOBREM, albo – gdy wykluczamy zaufanie do Stwórcy, dopuszczenie do siebie osobowego zła. Ciemne moce grają według własnych reguł!

Od swojego zdecydowanego przejścia na „jasną stronę mocy” Andrzej Moszczyński stara się działać zgodnie z ewangelicznym wezwaniem: Bądź zimny, albo gorący! Dlatego przejmująco wzywa wszystkich: „nie ryzykujcie swojej wieczności”! Jego doświadczenia życiowe są materiałem na horror lub film akcji [WIĘCEJ – kanał – mniejsi: A. Moszczyński – życie Rycerza Niepokalanej]

Marcin Kwaśny,  aktor teatralny i filmowy, zawarł historię przemiany swego życia w obrazie filmowym pt. „Spowiedź”, gdzie uciekający przed morderczym pościgiem człowiek znajduje przypadkowy azyl w kościele [LINK 1 / LINK 2 – Marcin Kwaśny o sobie]