Byli opozycjoniści pamiętają o bohaterach. W Lublińcu uczczono pamięć ofiar stanu wojennego [FILM]

W sobotę 13 grudnia, pod Pomnikiem Solidarności w Lublińcu, odprawiono ceremonię złożenia wiązanki oraz zapalenia zniczy na okoliczność Dnia Pamięci Ofiar Stanu Wojennego. 

Inicjatorami wydarzenia byli radni Rady Miejskiej z klubu „Forum Samorządu Lublinieckiego”. W spotkaniu wzięli udział byli działacze antykomunistycznej opozycji, w tym mieszkańcy internowani przez bezpiekę w okresie stanu wojennego, wprowadzonego 13 grudnia 1981 roku. 

W trakcie jednego z najbardziej mrocznych okresów w historii Polski internowano łącznie 10 131 działaczy związanych z Niezależnym Samorządnym Związkiem Zawodowym „Solidarność”, a życie straciło ponad 70 osób, w tym 9 górników z Kopalni Węgla Kamiennego „Wujek” w Katowicach podczas pacyfikacji strajku.

Z terenu Lublińca internowano kilkunastu opozycjonistów.

Radni Forum Samorządu Lublinieckiego: Jan Springwald (przewodniczący), Ireneusz Kłobus, Franciszek Wróbel i Damian Włodarczyk od lat angażują się w coroczne upamiętnianie ofiar tamtych wydarzeń. Sam klub założony został w oparciu o członków i idee „Solidarności”.

W lublinieckiej uroczystości wzięli udział zaproszeni mieszkańcy, którzy 44 lata temu poddani zostali komunistycznym represjom, m.in. w ośrodkach internowania: Marian Cyroń (Lentex), Jerzy Trociński (Fadroma), Ryszard Iwan (Poseł na Sejm w latach 1989/91) oraz Marek Dmitriew (NZS UŚ);

a także osoby związane z ówczesną działalnością opozycyjną: prof. Maciej Janik, Krzysztof Gołdowski, obecny Poseł RP Andrzej Gawron, radny Rady Miejskiej i członek NSZZ Solidarność Zbigniew Werner i Franciszek Prandzioch – członek Zarządu NSZZ Solidarność PKP Cargo.

Po zakończeniu ceremonii uczestnicy udali się na wspólny obiad. W rozmowach przypominano o prawdziwej historii stanu wojennego, opowiadano też o osobistych doświadczeń przybyłych gości – bohaterów tamtych wydarzeń i ich więziennych przeżyciach.

Stan wojenny na terenie Polski wprowadzony został 13 grudnia 1981 roku. W nocy z soboty na niedzielę o godzinie 0:00 oddziały ZOMO rozpoczęły ogólnokrajową akcję aresztowań działaczy opozycyjnych do ośrodków internowania, mieszczących się w większości w więzieniach. Była to brutalna odpowiedź ówczesnej władzy komunistycznej na narastające niezadowolenie społeczne, pogłębiane przez coraz szczerszą zapaść gospodarczą – komuniści z kolei, poprzez propagandę w podporządkowanych mediach, obwiniali za nią opozycjonistów namawiających do protestów.

Obok aresztowań, na terenie kraju ograniczono możliwość przemieszczania się, wprowadzając godzinę milicyjną – obowiązującą w godzinach późnowieczornych i nocnych. Zakazano strajków, zgromadzeń, działalności związkowej i społecznej. Sądy zaczęły działać w trybie doraźnym. Wyłączono komunikację telefoniczną – po jej przywróceniu wdrożono kontrolę rozmów. Wprowadzono również cenzurę korespondencji. Zarządzono wstrzymanie wyjazdów zagranicznych do odwołania. Praktykowano jednak zwalnianie z pracy członków „Solidarności” i zmuszanie ich do emigracji z kraju.

W reakcji na wprowadzenie stanu wojennego struktury NSZZ „Solidarność” podjęły akcje protestacyjne lecz Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej [ZOMO] sukcesywnie pacyfikowały kolejne strajki. 31 grudnia 1982 stan wojenny został zawieszony. Do tej decyzji przyczyniła się mniejsza skala protestów społecznych. Stan wojenny, również pod presją międzynarodową, zniesiono ostatecznie 22 lipca 1983 roku.

Więcej na temat stanu wojennego w Polsce: TUTAJ [źr. wikipedia.pl]